نوای اندیشه
عناوین خواندنی وآموزشی و دانستنیهای علمی و عکس ونرم افزار
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: حسن - سه‌شنبه ۱۳۸٧/٤/٢٥

زردچوبه

آیا خواص زردچوبه را مى دانید... و اطلاع دارید که زردچوبه
تقویت کننده دستگاه هاضمه است؟

زردچوبه گیاهى است که گاهى ارتفاع آن به دو متر مى رسد و از خانواده زنجبیل است . گلهاى آن سفید مایل به زرد است و در بعضى از کشورها به آن زعفران هندى مى گویند. در ((جزایر آنتیل )) زردچوبه کشت مى شود. و به آن زعفران کولى نام داده اند.
ریشه زردچوبه کلفت و گره گره مى باشد و وقتى تازه از دل خاک در آید رنگ آن خاکستر روشن است و وقتى خشک شود سطح خارجى آن به همین رنگ مى ماند ولى داخل آن رنگ زرد قشنگى شبیه به رنگ پرتقال پیدا مى کند.
رنگ زردچوبه به علت ماده اى است که آن را تجزیه کرده و به آن نام کورکومین corcomine داده اند، با این ماده رنگى در هندوستان تنطورى مى سازند که براى رنگ کردن پارچه به کار مى رود و در جزایر ((پولینزى )) با زردچوبه مو و بدن را رنگ مى کنند.
در هندوستان و هند و چین و آمریکاى مرکزى و جزایر آنتیل زردچوبه زیاد کاشته مى شود و تقریبا زردچوبه اى که در دنیا مصرف مى شود از این کشورها به دست مى آید.
اسم زردچوبه اصلا ایرانى نیست . مى گویند زردچوبه از گیاهانى است که مرکز عمده پرورش آن در ایران بوده و از این کشور به سایر نقاط دنیا مخصوصا هندوستان رفته و کشت گردیده است .
نام اصلى ایرانى زردچوبه ((کورکوم )) بوده است که در زبان سانسکریت به آن کور کوما مى گویند و عربها آن را کورکوم گفته اند.
کشت و بهره بردارى از زردچوبه کاملا شبیه زراعت زنجیل است و فرقى با آن ندارد. از نظر گیاه شناسى ریشه زردچوبه دو نوع است یا زردچوبه گرد است که ریشه آن مثل تخم کبوتر گرد مى شود و یا دراز و بیضى شکل است . در بازرگانى زردچوبه اى که فروخته مى شود به نام زردچوبه بنگال ، زردچوبه جاوه و سوماترا معروف است ولى همیشه زردچوبه بنگال یا هندى بیشتر مورد توجه است و مرغوبیت خاصى دارد.
زردچوبه ریشه گرد و زردچوبه ریشه دراز آدمى را به یاد بوى زنجبیل مى اندازد. طعم آن تلخ و تند است و وقتى آن را بمکند آب دهان رنگ زرد غلیظى به خود مى گیرد.

تاریخچه زردچوبه
زردچوبه چون زنجبیل از قدیم الایام مصرف مى شده است . پزشکان چینى و هندى در هزاران سال پیش آن را براى درمان چشم درد و زخمهاى جلدى به کار مى برند.
این پزشکان زردچوبه را با شیر مى جوشانیدند و آن را دواى ممتازى براى درمان زکام مى دانستند.
((
دیوسکورید)) طبیب یونان قدیم آن را به نام زعفران هندى نامیده و عقیده داشته که زردچوبه داراى همان خواصى است که زعفران دارد. در قرون وسطى اعراب زردچوبه را در اروپاى غربى معرفى کرده و شناسانیدند.
در دفتر دارایى یکى از دارو فروشان شهر فرانکفورت به سال 1450 میلادى جزو کالاهایى که نوشته از زعفران هندى نام برده است . در این زمان زردچوبه یا زعفران هندى را براى معالجه یرقان و امراض کبدى به کار مى برند و همه جا معالجه آن عمومیت داشت .
پزشکان قرن نوزدهم زردچوبه را اشتهاآور مى دانستند که اسنداد کبد و طحال را برطرف کرده و براى یرقان و سنگ کلیه مفید است .
به طور کلى قرون هجدهم و نوزدهم اگر چه زردچوبه در طب کم مصرف مى شد ولى در صنایع دستى براى پارچه بافى و رنگ کردن چوب به کار مى رفت .
خواص زردچوبه این است که اعمال دستگاه هاضمه را مرتب مى کند و کبد را تقویت کرده و خروج ادرار را آسان مى سازد.
خواص طبى زردچوبه در اثر روغن مایع و ماده رنگى آن است که به نام ((کورکومین )) معروف است .
زردچوبه مثل همه گیاهان دارویى نباید کهنه باشد و بیش از یکسال بر آن گذشته باشد و الا خواص اصلى خود را از دست مى دهد.
در گذشته زردچوبه جزو ادویه لازم براى طباخى در آشپزخانه هاى ایران بود که امروز کم و بیش آن رسم باقى است در شهرستانها مخصوصا شهرهاى مرکزى بیشتر آن را در طبخ اغذیه مصرف مى کنند.
زردچوبه به غذا طعم مخصوص و رنگ دلپذیرى مى دهد که چون خواص ‍ طبى آن در قرن بیستم با آزمایشهاى علمى هم ثابت گردیده است هر خانم خانه دارى که به طعم دست پخت خود علاقه دارد باید به حد اعتدال زردچوبه را جزو طباخى مصرف کند.
زردچوبه از ترکیبات ادویه کارى است که در طباخى مصرف زیاد دارد.

مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :