خوردنی های شفا بخش

زردچوبه

آیا خواص زردچوبه را مى دانید... و اطلاع داریدکه زردچوبه
تقویت کننده دستگاه هاضمه است؟

زردچوبه گیاهى است که گاهى ارتفاع آن به دو متر مى رسد و از خانواده زنجبیل است . گلهاى آن سفید مایل به زرد است و در بعضى از کشورها به آن زعفران هندى مى گویند. در ((جزایر آنتیل )) زردچوبه کشت مى شود. و به آن زعفران کولى نام دادهاند.
ریشه زردچوبه کلفت و گره گره مى باشد و وقتى تازه از دل خاک در آید رنگ آنخاکستر روشن است و وقتى خشک شود سطح خارجى آن به همین رنگ مى ماند ولى داخل آن رنگزرد قشنگى شبیه به رنگ پرتقال پیدا مى کند.
رنگ زردچوبه به علت ماده اى است کهآن را تجزیه کرده و به آن نام کورکومین corcomine داده اند، با این ماده رنگى درهندوستان تنطورى مى سازند که براى رنگ کردن پارچه به کار مى رود و در جزایر ((پولینزى )) با زردچوبه مو و بدن را رنگ مى کنند.
در هندوستان و هند و چین وآمریکاى مرکزى و جزایر آنتیل زردچوبه زیاد کاشته مى شود و تقریبا زردچوبه اى که دردنیا مصرف مى شود از این کشورها به دست مى آید.
اسم زردچوبه اصلا ایرانى نیست . مى گویند زردچوبه از گیاهانى است که مرکز عمده پرورش آن در ایران بوده و از اینکشور به سایر نقاط دنیا مخصوصا هندوستان رفته و کشت گردیده است .
نام اصلىایرانى زردچوبه ((کورکوم )) بوده است که در زبان سانسکریت به آن کور کوما مى گویندو عربها آن را کورکوم گفته اند.
کشت و بهره بردارى از زردچوبه کاملا شبیه زراعتزنجیل است و فرقى با آن ندارد. از نظر گیاه شناسى ریشه زردچوبه دو نوع است یازردچوبه گرد است که ریشه آن مثل تخم کبوتر گرد مى شود و یا دراز و بیضى شکل است . در بازرگانى زردچوبه اى که فروخته مى شود به نام زردچوبه بنگال ، زردچوبه جاوه وسوماترا معروف است ولى همیشه زردچوبه بنگال یا هندى بیشتر مورد توجه است و مرغوبیتخاصى دارد.
زردچوبه ریشه گرد و زردچوبه ریشه دراز آدمى را به یاد بوى زنجبیل مىاندازد. طعم آن تلخ و تند است و وقتى آن را بمکند آب دهان رنگ زرد غلیظى به خود مىگیرد.

تاریخچه زردچوبه
زردچوبه چونزنجبیل از قدیم الایام مصرف مى شده است . پزشکان چینى و هندى در هزاران سال پیش آنرا براى درمان چشم درد و زخمهاى جلدى به کار مى برند.
این پزشکان زردچوبه را باشیر مى جوشانیدند و آن را دواى ممتازى براى درمان زکام مىدانستند.
((
دیوسکورید)) طبیب یونان قدیم آن را به نام زعفران هندى نامیده وعقیده داشته که زردچوبه داراى همان خواصى است که زعفران دارد. در قرون وسطى اعرابزردچوبه را در اروپاى غربى معرفى کرده و شناسانیدند.
در دفتر دارایى یکى از داروفروشان شهر فرانکفورت به سال 1450 میلادى جزو کالاهایى که نوشته از زعفران هندى نامبرده است . در این زمان زردچوبه یا زعفران هندى را براى معالجه یرقان و امراض کبدىبه کار مى برند و همه جا معالجه آن عمومیت داشت .
پزشکان قرن نوزدهم زردچوبه رااشتهاآور مى دانستند که اسنداد کبد و طحال را برطرف کرده و براى یرقان و سنگ کلیهمفید است .
به طور کلى قرون هجدهم و نوزدهم اگر چه زردچوبه در طب کم مصرف مى شدولى در صنایع دستى براى پارچه بافى و رنگ کردن چوب به کار مى رفت .
خواص زردچوبهاین است که اعمال دستگاه هاضمه را مرتب مى کند و کبد را تقویت کرده و خروج ادرار راآسان مى سازد.
خواص طبى زردچوبه در اثر روغن مایع و ماده رنگى آن است که به نام ((کورکومین )) معروف است .
زردچوبه مثل همه گیاهان دارویى نباید کهنه باشد و بیشاز یکسال بر آن گذشته باشد و الا خواص اصلى خود را از دست مى دهد.
در گذشتهزردچوبه جزو ادویه لازم براى طباخى در آشپزخانه هاى ایران بود که امروز کم و بیش آنرسم باقى است در شهرستانها مخصوصا شهرهاى مرکزى بیشتر آن را در طبخ اغذیه مصرف مىکنند.
زردچوبه به غذا طعم مخصوص و رنگ دلپذیرى مى دهد که چون خواص ‍ طبى آن درقرن بیستم با آزمایشهاى علمى هم ثابت گردیده است هر خانم خانه دارى که به طعم دستپخت خود علاقه دارد باید به حد اعتدال زردچوبه را جزو طباخى مصرف کند.
زردچوبهاز ترکیبات ادویه کارى است که در طباخى مصرف زیاد دارد.

/ 0 نظر / 5 بازدید